JAGUAR X TYPE

Samochód został po raz pierwszy oficjalnie zaprezentowany w 2001 roku. Zbudowany został na bazie płyty podłogowej CD132 wykorzystanej do budowy m.in. modelu Ford Mondeo III. Karoseria pojazdu zaprojektowana została przez Wayne’a Burgess’a pod kierownictwem Geoffa Lawsona, natomiast za wnętrze pojazdu odpowiedzialny jest Polak Tadeusz Jelec. Początkowo pojazd oferowano wyłącznie w wersji sedan.

W 2003 roku do gamy jednostek napędowych wprowadzono pierwszy w historii marki silnik wysokoprężny^[3]. W 2004 roku gamę nadwoziową pojazdu wzbogacono o wersję kombi, którego tył zaprojektował Ian Callum. W 2007 roku auto przeszło delikatną modernizację nadwozia. Przemodelowany został pas przedni pojazdu, zastosowano m.in. nową atrapę chłodnicy oraz zderzak, a do oferty wprowadzono 6-biegową automatyczną skrzynię biegów^[1].

Silniki[edytuj | edytuj kod]

Silnik	Pojemność skokowa [cm³]	Typ silnika	Moc maksymalna [KM] przy obr./min	Maks. moment obrotowy [Nm] przy obr./min	Przyspieszenie 0-100 km/h [s]	Prędkość maks. [km/h]
Silniki benzynowe:
2.1	2099	V6	157 (115)/b.d.	201/b.d.	9,4	210
2.1	2099	V6	156 (115)/6800	196/4100	9,4	210
2.5	2495	V6	194 (143)/6800	244/3000	7,9	224
3.0	2967	V6	231 (170)/6800	279,3/3000	7,0	234
Silniki wysokoprężne:
2.0 D Turbo	1998	R4	128 (94)/3800	331/1800	9,9	201
2.0 D Turbo	1998	R4	130 (96)/3800	330/1800	9,9	201
2.2 D Turbo	2198	R4	152 (112)/3500	366/1800	8,9	220
2.2 D Turbo	2198	R4	155 (114)/3500	360/1800	8,9	220
2.2 D Turbo DPF	2198	R4	145 (107)/3500	360/1800	8,9

Opel Kadett B

W 1965 z fabryki wyjechała nowa generacja Kadetta: wersja B. A właściwie produkowana do 1967 roku wersja B1. Poza nowym wyglądem, samochód został wyposażony w szeroka gamę jednostek napędowych: od podstawowej o pojemności 1,1 litra i mocy 45 KM (130 km/h) do do usportowionej 1.9S o mocy 90 KM (168 km/h). Konstruktorzy opracowali też szereg nadwozi od 3-drzwiowego coupe do pełnego sedana. Późniejsza wersja B2 różniła się zmienionym wyglądem zewnętrznym. Cena tego samochodu w Niemczech wahała się (w zależności od wersji silnika) od 5100 do do 9500 marek. W 1966 roku Opel świętował rocznicę produkcyjną w Bochum: halę fabryczną opuścił milionowy Opel Kadett.

Dane techniczne
Segment C
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
4-drzwiowy sedan
2-drzwiowy fastback
4-drzwiowy fastback
3-drzwiowe coupe
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowe coupe
Silniki R4 1,1 - 1,9 l (49 - 109) KM
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
Rodzaj napędu tylny
Długość 4105 - 4180 mm
Szerokość 1573 - 1614 mm
Wysokość 1400-1405 mm
Rozstaw osi 2416 mm
Masa własna 745 - 900 kg

Wersja	Silnik:	Układ zasilania:	Średnica × skok tłoka:	St. sprężania:	Moc maksymalna:	Maks. moment obrotowy	0-100 km/h:	V-max:
Silniki benzynowe:
1100	R4 1,1 l (1078 cm³), OHV	gaźnik	75,00 mm × 61,00 mm	7,6:1	45 KM (33 kW) przy 5000 obr/min	74 N•m przy 2400-3200 obr/min	26,0 s	125 km/h
1100	R4 1,1 l (1078 cm³), OHV	gaźnik	75,00 mm × 61,00 mm	7,8:1	50 KM (37 kW) przy 5400 obr/min	73 N•m przy 3000 obr/min	21,5 s	130 km/h
1100 S	R4 1,1 l (1078 cm³), OHV	gaźnik	75,00 mm × 61,00 mm	8,8:1	55 KM (40 kW) przy 5400 obr/min	81 N•m przy 2400-3600 obr/min	19,0 s	135 km/h
1100 SR	R4 1,1 l (1078 cm³), OHV	gaźnik	75,00 mm × 61,00 mm	9,2:1	60 KM (44 kW) przy 5200 obr/min	83 N•m przy 3800-5000 obr/min	17,0 s	140 km/h
1200 S	R4 1,2 l (1196 cm³), OHV	gaźnik	79,00 mm × 61,00 mm	9,0:1	60 KM (44 kW) przy 5400 obr/min	88 N•m przy 3000-3800 obr/min	17,0 s	140 km/h
1700 S	R4 1,7 l (1698 cm³), OHV	gaźnik	88,00 mm × 69,80 mm	9,5:1	75 KM (55 kW) przy 5200 obr/min	128 N•m przy 2700 obr/min	14,0 s	155 km/h
1900 S	R4 1,9 l (1879 cm³), OHV	gaźnik	93,00 mm × 69,80 mm	9,0:1	90 KM (66 kW) przy 5100 obr/min	146 N•m przy 2500-3100 obr/min	13,0 s	166 km/h

Opel Kadett A
Później, ze względu na II wojnę światową, fabryka zaprzestała produkcji samochodów cywilnych, koncentrując się na dostawach dla wojska. Dlatego następna wersja pojazdu pod szyldem Kadetta miała premierę dopiero po ponad dwudziestu latach, kiedy w 1962 część produkcji została przeniesiona do nowej fabryki w Bochum. W tej kolebce samochodów kompaktowych ujrzał światło dzienne Kadett A. Był to pojazd wyposażony w czterobiegową, manualną skrzynię biegów, napędzany czterocylindrowym silnikiem o pojemności 1 litra (993 cm³), osiągającym moc 40 KM przy 5000 obr/min. i rozpędzającym auto do prędkości 120 km/h.

Dane techniczne
Producent Adam Opel AG
Okres produkcji 1962 - 1965
Miejsce produkcji RFN,
Poprzednik Opel Kadett I
Następca Opel Kadett B
Dane techniczne
Segment C
Typy nadwozia 4-drzwiowy sedan
5-drzwiowe kombi
2-drzwiowe coupé
Silniki R4 1,0 l 40 KM
R4 1,0 l 48 KM
Skrzynia biegów 4-biegowa manualna
Rodzaj napędu tylny
Długość 3920 mm
Szerokość 1470 mm
Wysokość 1410 mm
Rozstaw osi 2325 mm
Masa własna 670 kg
Commons Multimedia w Wikimedia Commons
Później, ze względu na II wojnę światową, fabryka zaprzestała produkcji samochodów cywilnych, koncentrując się na dostawach dla wojska. Dlatego następna wersja pojazdu pod szyldem Kadetta miała premierę dopiero po ponad dwudziestu latach, kiedy w 1962 część produkcji została przeniesiona do nowej fabryki w Bochum. W tej kolebce samochodów kompaktowych ujrzał światło dzienne Kadett A. Był to pojazd wyposażony w czterobiegową, manualną skrzynię biegów, napędzany czterocylindrowym silnikiem o pojemności 1 litra (993 cm³), osiągającym moc 40 KM przy 5000 obr/min. i rozpędzającym auto do prędkości 120 km/h.

Dane techniczne
Wersja Silnik: Układ zasilania: Średnica × skok tłoka: St. sprężania: Moc maksymalna: Maks. moment obrotowy 0-100 km/h: V-max:
Silniki benzynowe:
1000 R4 1,0 l (993 cm³), OHV gaźnik 72,00 mm × 61,00 mm 7,8:1 40 KM (29 kW) przy 5000 obr/min 76,5 N•m przy 2200 obr/min 28,0 s 120 km/h
1000 S R4 1,0 l (993 cm³), OHV gaźnik 72,00 mm × 61,00 mm 8,8:1 48 KM (35 kW) przy 5000 obr/min 76,5 N•m przy 2800 obr/min 19,0 s 133 km/h

Opel Kadett I

Nazwę "KADETT" nadano samochodom w roku 1936. W tym roku zakład w Rüsselsheim zaprezentował model Opel Kadett, przy produkcji którego także wykorzystano nową, bezpieczną zasadę montowania karoserii. Ten cieszący się dużym powodzeniem model był napędzany rzędowym czterocylindrowym silnikiem o pojemności 1,1 litra, uzyskującym moc 23 koni mechanicznych. Samochód ten, ważący 757 kilogramów, osiągał już całkiem sporą prędkość maksymalną 98 km/h. W roku 1938 Kadett uzyskał nowy wygląd. Zmieniono mu wystrój wewnętrzny oraz kilka elementów nadwozia. Do roku 1940 dealerzy Opla sprzedali 107 608 sztuk Kadetta.

Producent Adam Opel AG

Zaprezentowany 1936

Okres produkcji 1936 - 1940

Poprzednik Opel P4

Następca Opel Kadett A

Dane techniczne

Silniki R4 1,1 l 23 KM

Rodzaj napędu tylny

Długość 3765-3840 mm

Szerokość 1375 mm

Wysokość 1455-1545 mm

Masa własna 760 kg

Dane dodatkowe

Pokrewne Moskwicz 400

Opel Ascona C
Model Ascona C został wprowadzony we wrześniu 1981 roku
.

Był sprzedawany także pod markami: Vauxhall Cavalier Mark II, Chevrolet Monza, Holden Camira, Isuzu Aska - na rynek japoński oraz Isuzu Florian Aska i Isuzu JJ - na rynek Azji południowo- wschodniej. W plebiscycie na Europejski Samochód Roku 1982 model zajął 2. pozycję (za Renault 9)[6].

Ascona C początkowo była dostępna w trzech wersjach nadwoziowych (dwu i czterodrzwiowy sedan), oraz pięciodrzwiowy hatchback, a dodatkowo, w Wielkiej Brytanii produkowany była wersja kombi Vauxhall Cavalier Estate. Początkowo w Asconie montowane były cztery silniki: 1.3 N (60 KM), 1.3 S (75 KM), 1.6 N (75 KM) i 1.6 S (90 KM), które współpracowały z czterobiegową skrzynią manualną, lub trzybiegową automatyczną (z wyj. silników 1.3 N).

W roku 1982 zaczęto montować pięciostopniową skrzynię biegów , w ofercie pojawił się także silnik Diesla (1.6 - 54 KM), oraz 115 konny silnik 1.8i z wtryskiem LE Jetronic firmy Bosch.

W roku 1983 wprowadzono niewielkie zmiany konstrukcyjne oraz zaprezentowano wersję cabrio, a także usportowioną wersję "SR" z silnikiem 1.8i (115 KM).

W 1984 roku zmieniono nazewnictwo modeli: "LS" (dawna wersja BASIC), "GL" (dawna LUXURY (LUXUS)), "GLS" (dawna BERLINA), "GT" (wcześniej SR). Najlepiej wyposażona wersja oznaczona była jako "CD". Lekko zmodyfikowano deskę rozdzielczą - zmieniono półkę tunelu środkowego, wprowadzono nową regulację lusterek od wewnątrz (również elektryczną), poprawiono także układ wydechowy[7].

W roku 1985 wprowadzono katalizatory spalin do wszystkich wersji.

W roku 1986 przeprowadzono lekki face lifting: pojawiła się nowa atrapa chłodnicy, zastosowano przeźroczyste klosze kierunkowskazów, zmieniono również tylne lampy i zderzaki. Spojlery zaczęto malować w kolorze nadwozia.

W 1987 roku wprowadzono silnik 1.6i o mocy 75 KM z systemem wtryskowym Multec. Rozpoczęto także montowanie silnika 2.0i w dwóch odmianach: pierwsza z nich osiągała moc 115 KM, druga wersja, bez katalizatora, osiągała moc 129 KM. Był to najmocniejszy seryjny silnik montowany w Asconie C. Oba silniki 2.0i miały jeden wałek rozrządu w głowicy (OHC) i wyposażone były w system wtryskowy Motronic firmy Bosch[8].

W sierpniu 1988 roku zakończono produkcję Ascony C. Zastąpił ją nowy model - Vectra. Wyjątkiem jest firma Vauxhall, dla której Vectra A, była kolejną generacją Opla Ascona, stąd w latach 1988-95 Vauxhall produkował model: Cavalier Mark III (na kontynencie model nosił nazwę Vectra. Ponadto zarząd firmy obawiał się, że nazwa "Vauxhall Vectra" może kojarzyć się z modelem "Vauxhall Victor", który miał złą opinię w Wielkiej Brytanii. Firma Isuzu model Aska drugiej generacji (1990-1993) oparła o współprace z Subaru (Subaru Legacy). Należy pamiętać, że o ile Isuzu Aska I generacji to Ascona C, to już Isuzu Aska II generacji to Subaru Legacy. Na bazie Opla Ascony C powstało Daewoo Espero[potrzebne źródło].


Chevrolet Monza (USA)
Producent Opel
Okres produkcji 1981 - 1988
Poprzednik Opel Ascona B
Następca Opel Vectra A,Vauxhall Cavalier Mark III
Dane techniczne
Segment klasa średnia
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
4-drzwiowy sedan
5-drzwiowy liftback
2-drzwiowy kabriolet
Silniki 1.3 N (60 KM), 1.3 S (75 KM), 1.6 N (75 KM) i 1.6 S (90 KM), silnik Diesla (1.6 - 54 KM), oraz 115 konny silnik 1.8i z wtryskiem LE Jetronic firmy Bosch, 1.6i (75 KM), 2.0i (115 i 129 KM)
Skrzynia biegów 4 biegowa manualna, 3 biegowa automatyczna(z wyj. silników 1.3 N), od 1982 r. 5 biegow

Opel Ascona B
Inne nazwy Vauxhall Cavalier Mark I
Producent Opel
Okres produkcji 1975 – 1981
Poprzednik Opel Ascona A
Następca Opel Ascona C
Dane techniczne
Typy nadwozia 2-drzwiowy sedan
4-drzwiowy sedan
Druga generacja Opla Ascony ujrzała światło dzienne w 1975 na Frankfurt Motor Show. Auto oferowano wyłącznie jako 2- lub 4-drzwiowego sedana. W przypadku porównywania pierwszej i drugiej generacji Opla Ascony widać było znaczne zmiany w stylistyce nadwozia. Wykorzystywano te same silniki co w przypadku pierwszej generacji auta. Druga generacja była produkowana w dwóch fabrykach: w Bochum (Niemcy) oraz Antwerpia (Belgia). W Wielkiej Brytanii Vauxhall rozpoczął sprzedaż Opla Ascony pod nazwą Vauxhall Cavalier - Mark I, pojazdy dla marki Vauxhall były produkowane w Antwerpii. W Ameryce Południowej model był sprzedawany pod marką Chevrolet Ascona. Co ciekawe, w RPA Vauxhall sprzedawał ten model pod marką Chevrolet Chevair, chociaż na tym samym rynku był dostępny Chevrolet Ascona, w RPA był dostępny ten sam model pod różnymi nazwami ale pod jedną marką Chevrolet.


Opel Ascona 400
Opel Ascona B odnosił sukcesy w rajdach. 1 października 1979 roku została homologowana Ascona 400 wyposażona w 2.4 litrowy silnik dostarczający mocy ponad 200 KM. Ascona 400 została zaprojektowana przy udziale firm Irmscher i Cosworth. Wyprodukowano tylko 400 sztuk tego modelu. Kolejna modernizacja było zainstalowanie wtrysku paliwa Bosch Manta GSi i GT / Seria E- co podniosło moc Ascony 400 do 230 KM. Na tym modelu Walter Röhrl (kierowca) i Christian Geistdörfer (pilot) wywalczyli tytuł Rajdowego Mistrza Świata WRC w 1982 r ( na modelu Ascona 400 jeździł już od 1980 roku). W tym samym roku na tym samym modelu odniósł zwycięstwo w Rajdzie Afryki. W roku 1980 i 1982 Ascona 400, którą prowadził Walter Röhrl zajęła I miejsce w Rajdzie Monte Carlo[3]. A w 1983 roku Ari Vatanen za kierownicą Ascony 400 wygrał Rajd Safari w zespole Rothmans International.

Do 1984 roku udało się podnieść moc do 340 KM bez użycia doładowania. Jednak w tym samym roku Audi Quattro wprowadziło zmiany, które spowodowały, że osiągi Ascony 400 okazały się niewystarczające i Walter Röhrl zmienił Asconę 400 w 1983 na samochód Lancia Rally 037 a w 1984 właśnie na Audi Quattro A2[4].

Walter Röhrl zwyciężył w Rajdowych Mistrzostwach Świata Kierowców 1982 kierując Oplem Ascona 400.

Ciekawostką jest, że w 2009 roku Opel w ramach promocji modelu Opel Insignia (odległego następcy Ascony) zorganizował pokazowe wyścigi Ascona 400 kontra Insignia 4x4.

Opel Ascona A

We wrześniu i październiku 1970 roku Opel przedstawił swoją całkowicie nową gamę pojazdów w Rüsselsheim (kod wewnętrzny projektu 1,450)- były to dwa modele: Opel Manta i Opel Ascona. Opel Ascona był zaprojektowany jako sedan w dwóch wersjach- cztero i dwu drzwiowej, oraz jako kombi - Caravan lub Voyage. Pierwsza generacja była produkowana tylko w jednej fabryce w Bochum w Niemczech. W USA ten model był sprzedawany pod nazwą "Opel 1900". Od roku 1976 do 1979, wszystkie Ople w salonach amerykańskich były sprzedawane pod marką Isuzu. Pierwsza generacja była produkowana do 1975 roku. W tym czasie wyprodukowano prawie 692 000 samochodów.

Opel Ascona 1.9 SR brał udział w sportach motorowych. Walter Röhrl za kierownicą Ascony w 1974 r. zdobył tytuł rajdowego mistrza Europy.

Tuner Steinmetz opracował specjalną wersję Ascona SR, z gaźnikiem Solex, o podniesionej mocy do 125 KM (92 kW).

Silniki

1.2 S - poj. 1196 cm3, 60 KM (44 kW)

1.6 N - poj. 1584 cm3, 60-68 KM (44-50 kW)

1.6 S - poj 1584 cm3, 75-80 KM (55-59 kW)

1.9 S - poj. 1897 cm3, 88-90 KM (65-66 kW)